Terugblik op de marathon van Rotterdam 2026: wat waren de hoogtepunten?

De Marathon Rotterdam heeft wel vaker grote verhalen opgeleverd, maar de editie van 2026 had iets extra’s. Misschien kwam het door het jubileumgevoel van de 45e editie. Misschien door de manier waarop de topwedstrijd zich ontvouwde. Of gewoon door Rotterdam zelf, dat op marathondag toch altijd nét iets meer stad lijkt dan op andere zondagen. Feit is: dit was geen brave editie die je na een week alweer half vergeten bent. Daarvoor gebeurde er te veel.

Er was topsport van het hoogste niveau, met een mannenrace die lang op een recordscenario leek af te stevenen en daarna helemaal kantelde. Er was een vrouwelijk parcoursrecord. Er waren sterke Nederlandse titels, verrassende persoonlijke records en weer dat typische Rotterdamse decor van mensenmassa’s, geluid en lopers die de Coolsingel bereiken met gezichten waar alles tegelijk op staat: opluchting, pijn, ongeloof en trots. Dat maakt deze marathon elk jaar bijzonder, maar in 2026 kwam het wel erg mooi samen.

Wat ook hielp, is dat Rotterdam opnieuw bewees waarom deze race zo’n status heeft. Niet alleen omdat het parcours snel is, maar omdat hier nog echt iets gebeurt tussen stad en loper. Op de officiële terugblik van de organisatie werd dat terecht een meeslepend jubileum genoemd. Dat was het ook. Niet op een gladde marketingmanier, maar gewoon sportief gezien.

De mannenwedstrijd: alles leek klaar voor Bashir Abdi, tot het misging

Het grootste verhaal van de dag zat zonder twijfel in de mannenrace. Lange tijd zag het er namelijk naar uit dat Bashir Abdi opnieuw een hoofdrol zou opeisen in Rotterdam. Dat zou op zich al een sterk verhaal zijn geweest, want de Belg heeft met deze marathon een opvallend hechte band. Het voelde bijna logisch dat hij weer diep in de wedstrijd zou zitten. En eerlijk: lange tijd zag hij er ook gewoon zo uit. Soepel, beheerst, in controle.

Juist daarom kwam de ontknoping zo hard binnen. Abdi leek lang op schema voor iets heel groots, maar in de slotfase sloeg het beeld om. Kuitproblemen, een paar momenten van stilvallen, die zichtbare worsteling in de laatste kilometers: het was een van die sportmomenten waarbij de hele toon van een wedstrijd in een paar minuten verandert. Guye Idemo Adola rook zijn kans, kwam terug en won uiteindelijk in 2.03.54. Dat is op zichzelf al een enorme tijd, en in Rotterdam zelfs de vierde tijd ooit gelopen. Maar je keek toch vooral naar hoe die zege tot stand kwam: niet via een keurige eindsprint, maar via een race die openbarstte op het moment dat niemand dat nog helemaal verwachtte.

Dat soort slotfases maken een marathon memorabel. Niet mooi voor Abdi, wel meeslepend voor iedereen die langs het parcours stond of thuis zat te kijken. Op de NOS-terugblik werd die ommekeer dan ook terecht als hét sportieve kantelpunt van de dag neergezet. Zo voelde het ook. Rotterdam kreeg geen voorspelbare winnaar, maar een finale waar de spanning tot diep in de laatste kilometer bleef hangen.

Mekides Shimeles gaf de vrouwenwedstrijd iets wat Rotterdam graag ziet

Bij de vrouwen zat het grote hoogtepunt in de tijd. Mekides Shimeles, nog altijd pas twintig, liep naar 2.18.56 en dook daarmee twee seconden onder het oude parcoursrecord uit 2012. Dat lijkt op papier een miniem verschil, maar in een marathon is twee seconden op zo’n niveau gewoon veel. Bovendien gaf het de vrouwenwedstrijd precies dat extra gewicht waar Rotterdam van houdt: niet alleen winst, maar ook geschiedenis.

Wat haar prestatie nog knapper maakte, is dat het geen volledig foutloze race was. Onderweg miste Shimeles zelfs twee keer een bidon, wat je op dit niveau toch niet zomaar wegwuift. Toch bleef ze overeind, hield ze haar ritme vast en kwam ze uiteindelijk compleet uitgeput over de finish. Dat beeld hoorde er ook een beetje bij: geen gepolijste triomf, maar een prestatie die zichtbaar alles had gekost.

Persoonlijk vind ik dat zulke races vaak meer indruk maken dan een nette, gecontroleerde overwinning. Omdat je dan ziet wat een record echt is: geen abstract getal, maar een inspanning die tot in de laatste meters voelbaar blijft. In Rotterdam past dat bovendien goed. Deze marathon is op haar best wanneer ze niet alleen snel is, maar ook net wat rauwer aanvoelt.

Ook het NK kreeg precies de soort prestaties waar je als Nederlandse kijker op hoopt

Tussen al het internationale geweld door was er ook genoeg om als Nederlandse liefhebber van te genieten. Filmon Tesfu pakte de nationale titel bij de mannen in 2.06.40, meteen ook een persoonlijk record. Dat is niet zomaar “een nette NK-tijd”, maar gewoon een prestatie van niveau. Zeker in een veld waarin de aandacht automatisch uitgaat naar de absolute toplopers, is het knap als iemand daar zo overtuigend zijn eigen race tussen zet.

Noah Schutte was misschien wel de aangename verrassing van de dag. Met 2.09.28 dook hij fors onder zijn oude toptijd en onder de symbolische grens van 2.10. Dat blijft in Nederland toch een tijd waar anders naar gekeken wordt. Niet hysterisch, wel terecht. Je voelt dan dat iemand echt een stap heeft gezet.

Bij de vrouwen was Mikky Keetels een van de mooiste verhalen van de dag. Ze werd Nederlands kampioene in 2.30.42, eveneens een persoonlijk record. Misschien nog mooier was hoe ze er zelf over sprak: tevreden, bijna verbaasd over hoe comfortabel het onderweg voelde, en vooral zichtbaar blij dat alles samenviel op precies de juiste dag. Dat soort verhalen passen goed bij Rotterdam. Niet te veel pose, wel pure voldoening.

Waarom deze editie zo goed bleef hangen

Uiteindelijk was de Marathon Rotterdam 2026 vooral een editie die op meerdere niveaus klopte. Je had het drama voorin bij de mannen, het parcoursrecord bij de vrouwen, sterke Nederlandse titels en dat voortdurend aanwezige gevoel dat deze race meer is dan alleen een uitslagenlijst. De organisatie meldde bovendien 51.000 inschrijvingen in totaal, waarvan 18.000 op de marathonafstand alleen. Dat zegt ook wel iets over de schaal waarop Rotterdam inmiddels beweegt.

Maar misschien zat het echte hoogtepunt toch in iets minder meetbaars. In het feit dat deze jubileumeditie ook nog eens werd bekroond met een World Athletics Heritage Plaque. Dat klinkt misschien formeel, maar eigenlijk past het goed. Rotterdam is al lang niet meer zomaar een grote marathon. Deze race heeft geschiedenis opgebouwd, en in 2026 voelde je dat extra sterk. Niet als museumstuk, maar als levend evenement.

Wie terugkijkt op deze editie, onthoudt dus niet alleen de tijden. Je onthoudt Abdi die brak terwijl de winst nog binnen bereik leek. Shimeles die het record nét pakte. Tesfu en Keetels die hun Nederlandse titels met overtuiging binnenhaalden. En die Coolsingel, uiteraard, waar al die verhalen weer samenkwamen. Misschien is dat uiteindelijk de beste samenvatting van Rotterdam 2026: een marathon die niet alleen snel was, maar ook echt iets vertelde.